مریم اکبریمنفرد پس از حوادث عاشوراي تهران و طی یورش نیروهای امنیتی به منزلش در روز دهم دیماه 88 بازداشت شد. دادگاه انقلاب او را به اتهام ”محاربه“ به ۱۵ سال حبس در زندان رجاییشهر محکوم كرد. قاضی صلواتی، رئيس شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب، زمان ابلاغ حکم گفت که این حکم ”با رعایت رافت اسلامی صادر شده است.“ مریم اکبریمنفرد، ۳۲ ساله و خانهدار، سه فرزند خردسال دارد كه کوچکترین آنها پنج ساله است. سه برادر و یک خواهر وي در دههی ۶۰ اعدام شدهاند و دو خواهرش در پایگاه اشرف به سر میبرند، اما خودش هیچ گونه فعالیت سیاسی نداشته و در زمان اعدام اعضای خانوادهاش نوجوان بوده است. اين در حاليست كه قاضی مقیسه ریاست شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب پیشتر به او گفته بود که ”حکم تو به خاطر حضور خواهرانت در پایگاه اشرف است“ و آزادی مریم اکبریمنفرد را منوط به بازگشت خواهرانش عنوان کرده بود. قاضی مقیسه به این زنداني زن گفته بود که ”تو هم مانند برادر و خواهرانت باید دهه ۶۰ اعدام میشدی.“
در ابتداي سال 90، اكبريمنفرد به همراه جمعی از زندانیان سیاسی زن زندان رجایی شهر به زندان قرچک ورامین منتقل شد. این زندان که در بیابان های شرق تهران واقع شده است، به گفته زندانیان کهریزک دوم است چرا که وضعیت بهداشتی بسیار نامناسبی دارد؛ جایی که به قول آنان به طویله ای می ماند. اين زندانیان سیاسی در ملاقات با خانوادههایشان اعلام كرده بودند كه در صورت عدم تغییر وضعیت موجود دست به اعتصاب غذا میزنند و در نامه تظلمخواهی به مراجع تقلید و مسئولان به این موضوع اشاره کرده بودند.
در پي اين اعتراضها، زندانیان سیاسی زندان قرچک ورامین طي هفته گذشته به زندان اوین منتقل شدند. اين زندانيان بعد از سختیهاي فراوان و مدتی زندانی بودن در زندان رجایی شهر و سپس زندان ورامین با بدترین امکانات رفاهی و بهداشتی، در حالی به زندان اوین منتقل می شوند که بند قرنطینه این زندان نیز از کوچکترین امکانات رفاهی برخوردار نيست و کمبود جا و نبود تخت بزرگترین مشکل زندانیان این بند است، تا جایی که همه زندانیان منتقل شده به این بند روی زمین میخوابند. گفته میشود در حال حاضر ۳۲ نفر در بند قرنطينه زندان اوين با فضای تقریبی چهل تا پنجاه متر نگهداری می شوند و تراکم زیاد زنداني زندگی را براي آنان دشوارتر از قبل کرده است.
اعتراض زندانیان سیاسی منتقل شده از زندان ورامین به زندان اوین و معرفی آن به همگان موجب شد که ۵۰۰ تن از فعالان جنبش زنان در بیانیهای به شرایط ضد انسانی زندان زنان قرچک ورامین اعتراض کنند و خواستار رسیدگی مسوولان به این زندان شوند تا فاجعه ای دیگر در این زندان رخ ندهد. آنها خواستار این شدهاند که زندانیان عادی نیز به زندانی با شرایط بهتر منتقل شوند و ضوابط آیین نامه سازمان زندانها درباره آنها نیز رعایت شود.
فعالان مدنی و جنبش زنان در بیانیهشان نوشتند: ”زندان قرچک ورامین واقع در بیابانهای اطراف تهران است. زندانیان در رابطه با جایگاه جغرافیایی این زندان می گویند همین بس که ما همچنان در عجبیم از آن که خانوادههای ما چگونه خواهند توانست برای ملاقات با ما به این ینگه دنیا بیایند؟ این زندان شامل هفت سوله است كه در هر سوله بیش از ۲۰۰ زندانی نگهداری میشوند. عدم وجود کوچکترین سیستم برای تهویه هوا، ایجاد ناراحتیهای تنفسی جدی به دلیل بوی فاضلاب و شدت گازهای ناشی از آن و وجود تنها دو سرویس بهداشتی با دو اتاقک حمام برای بیش از ۲۰۰ نفر در هر سوله که همان محل شستن ظرف و لباس و استحمام نیز هست، زندان ورامین را به مکان مخوفی تبدیل کرده است که از حداقل امکانات بهداشتی و رفاهی بیبهره است. زندانیان از سه وعده غذایی منظم روزانه بیبهره هستند و تنها به میل زندانبان به آنها غذا داده میشود، زیرا جیره غذا و آبشان کافی نیست. به گفته زندانیان، از آنجا که بسیاری از زندانیان کم سن و سال و حتی زیر ۱۸ سال نیز در این زندان نگهداری می شوند، به وضوح می توان مشکل سوءتغذیه جدی را در میان بسیاری از آنها مشاهده کرد.“
امضا کنندگان این بیانیه از مسوولان قضایی خواستهاند صدای اعتراض آنها را پیش از رخ دادن فاجعه ای دیگر در این زندان بشنوند و به آن رسیدگی کنند تا کهریزک دوم قربانی نگیرد.
